Next Top Κότες

Είμαι κολλημένη πάνω στο Next Top Model, το Ελληνικόν. Λατρεύω την Ιωάννα, αν τζιαι μισώ την λλίο που εν έτσι θεάρα, παστή τζιαι έσιει τζιαι βύζους. Θέλω την να κερδίσει όμως. Μισώ τη Δήμητρα επίσης. Έχει κανένα μήνα που εξεκίνησα να το θωρώ. Έτσι, σαν νορμάλ πιστός θεατής ενός show, έχω τζιαι κάποιες παρατηρήσεις να κάμω.

1) Εμπορούσε άνετα να ονομάζεται The Vicky Kayia Show. Έφαες τζιαι την Tyra εσύ μάνα μου.

2) Οι μόνες που εν εκάμαν bitch για καμιά συμπαίκτρια τους εν ούλλες οι ξένες (Μαρία, Νάιλα, Σεράινα) τζιαι η Ιωάννα επειδή εν τέλεια.

3) Επρόσεξε κανένας πόσο ρατσιστικά εν μερικά στοιχεία της σειράς; Πχ όποτε δείχνουν την Μαρία ακούετε μια μπαλαλάικα έτσι διακριτικά στο background. Φυσικά το ΤΟΠ εν ο πόρνος/διεστραμμένος/λέρης/λίγδης/απαίσιος/νεκατσιαστός/σαπόγερος Χάρης Χριστόπουλος.

En. Eshei. Etsi. Prama.

Για παράδειγμα. Εν κανεί που παίζουν οι αεροπουρούες όποτε δείχνουν την Μαρία (μπράβο editing team), έχεις και τον πορνόγερο να της λαλεί να του δείξει ένα καλό περπάτημα μιας τζιαι κάποτε ήταν σερβιτόρα.

Ήταν μπαργουμαν, μαννέ.

Η αποθέωση φυσικά έρχεται με την μόνη μαύρη κοπέλα της σειράς. Την πρώτη φορά που το επρόσεξα ομολογουμένως εν την θυμούμαι, αλλά θυμούμαι εντονότατα δύο φανταστικά TV moments. Το πιο πρόσφατο ήταν όταν η Νάιλα ήταν αναστατωμένη επειδή ένιωθε λίγη μοναξιά, εν τα επίεννε τόσο καλά στις φωτογραφήσεις κλπ κλπ. Στην ανάλυση των φωτογραφιών λοιπόν, που γίνεται μεταξύ της κριτικής επιτροπής (και των καμερών), επαρουσιάσαν τον προβληματισμό τους οι κριτές για την Νάιλα. Τζιαι φυσικά, αρπάσσει την ευκαιρία ο Χάρης μας, τζιαι σύρνει την ατάκα του αιώνα: "Να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της."

Έτσι όπως το εθωρούσαμε με μια φίλη μου, εγρυλλώσαμε έτσι πολλά ενομίσαμε ήταν να πεταχτούν τα μμάθκια μας πόξω.

Σε ένα άλλο επεισόδιο, όπου οι κοπέλες έπρεπε να φωτογραφηθούν ως κάποια διάσημη φιγούρα της μουσικής, η Δήμητρα επιλέκτηκε να ντυθεί ως κάποια κοπέλα που θα την έφερνε πολύ κοντά στη γενέτειρα της Νάιλας. Την Rihanna.

Τζιαι η Δήμητρα μας φυσικά έδειξε τον νου της και σε αυτό το θέμα, αφού όταν η Νάιλα εβάφτηκε ανθρωποφάγος τζιαι έκαμνε κοινούς παshαμάδες μεστο σπίτι, διερωτάται η καλλονή μας: "Αυτή θυμήθηκε τη φυλή της;"

Εξέχασα να αναφέρω ότι η Νάιλα εννεν που το Μπαρμπέιντος. Εν που το Mauritius.

Προς Χάρη και Δήμητρα: You belong together.

Fresh

Αρέσκει μου πάρα πολλά να ανακαλύπτω τέχνη (οποιουδήποτε είδους - μουσική, φωτογραφίες, πίνακες, έργα κλπ) που με κάμνει να νιώθω κάτι. Being braindead, εγίναμε τζαι οι ππαsh αναίσθητοι τα τελευταία χρόνια (I'd like to thank life, God, blah blah blah) τζαι γουστάρω να θωρώ/ακούω/διαβάζω κάτι που με κάμνει να νιώθω άνθρωπος με ένα πιο ωμό, αληθινό τρόπο.

Ειδού η πρόσφατη ανακάλυψη:

http://www.linascheynius.com/

Not everyone's cuppa tea τζαι σίουρα ακατάλληλο θέαμα για αθώα μυαλά, αλλά πολλά δυνατή η φάση της.

Υ.Γ. Κύπρος αγαπώ σε. Thanks for the welcoming present. Ήρτα εψές. Σήμερα ο φάδερ εφκήκε θετικός στη γρίππη των shοίρων. Καιιιιι φιλιούνται αγκαλιάζονται.

Με το λάωμα

Ανακάλυψα σήμερα τον καλυτερο τρόπο να πετάσσεσαι που το κρεβάτι, sans ξυνπητήρια, φυσικό φως και λοιπές μαλακίες.

Πριν 1-2 posts αναφέρθηκα στο ιστορικό μου πρόβλημα με το πρωινόν το ξύπνημαν τζιαι το σνουζ μπάττον. Μετά που έγινε 2+ να κοιμηθώ εψές επειδή εχτές το πρωί έκαμνα σνουζ για 2 ώρες (μπράβο Πολλοπάητη μου, μπράβο), είπα σήμερα ότι θα σηκωστώ νωρίς (δηλαδή 9, είμαι φοιτήτρια, ΟΚ;) για να κοιμηθώ νωρίς (Ημισκούμπρια stylee).

Παίζει το σπαστικό τραγουδάκι, γυρίζω, μουγκρίζω, αννοίει το ένα μάτι, τρίφω το άλλο, αννοίει τζιαι το άλλο. Βρίσκω στα τυφλά το κινητό, τζιαι πατώ το σνουζ.

Ξανά. Παίζει το σπαστικό τραγουδάκι, μουγκρίζω ακόμα λλίο, γυρίζω θωρώ το τταβάνι, απλώθω το χέρι, πιάνω το κινητό τζιαι φέρνω το μέστα μούτρα μου (έχω 7 βαθμούς μυωπία) για να δω μηνύματα και αναπάντητες της βραδιάς. Έχω μια αναπάντητη. From the father. Η ώρα 05:58.

Σημείωση ότι τη νύχτα είδα όνειρο πως επέθανε το shυλλλούι μου.

Ελαώθηκα. Πετάσσουμαι ίσια πάνω. Πιάνω τον φάδα. Καμία απάντηση. Φυσώ. Ποφυσώ. Πιάνω την Μάνα. Σκέφτουμαι ταυτόχρονα ότι σήμερα εν η μέρα που θα αλλάξει η ζωή μου για πάντα, και άλλες σχετικές τραγικές σκέψεις. Κτυπά μια, δυο φορές, ως την τρίτη ξέρω ότι εν να απαντήσει επειδή εν δουλειά τζιαι βαρκέται. Απαντά.

"Έλα μάνα μου."
"Μάμμα;"
"Ναι;"
"Είσαστε καλά;"
"Ναι. Γιατί;"
"Ε, άφησε μου αναπάντητη ο παπάς η ώρα 6 το πρωί τζιαι ενόμισα επάθατε τίποτε."
"Όι μάνα μου. Είμαστε καλά. Πρέπει να ήταν κατά λάθος. Πίεννε ππέσε."

Χμφ. Εσηκώστηκα τζιαι έκαμα καφέ.

Εγεράσαν τζείνοι, να μας γεράσουν τζιαι μας πριν την ώρα μας.

Memos

Τα σημαντικά στη ζωή. Μερικές φορές χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο να μας τα θυμίζει:

http://www.dayswithmyfather.com/

Dismiss

Το snooze button πρέπει να το εφεύρεσε ο πιο τεμπέλης άνθρωπος του κόσμου, τζείνος που του ελείψαν ούλλες οι δικαιολογίες του κόσμου που εμπορούσε να χρησιμοποιήσει άμαν αρκούσε να πάει κάπου. Έτσι, άμαν οι δρόμοι εν είχαν κίνηση, άμαν ο καιρός ήταν καλός, άμαν εν είχε εργάτες να αννοίουν λάκκους μες τις λεωφόρους, άμαν εν εχαλούσε το αυτοκίνητο, άμα εν τα έβρισκε ούλλα τα φώτα κότσινα κλπ κλπ, ΤΟΤΕ θα μπορούσε να φταίξει το ξυπνητήρι του!

Αφού τα γέριμα, ούλλο το point του να βάλλεις ξυπνητήρι ένι να λαώννεσαι τζιαι να πετάσσεσαι ίσια πάνω. Άμα έσιεις τζαμαί ένα κουμπούι που σου λαλεί "Εν πειράζει μάνα μου, αλλό πέντε λεπτά τζιαι έρκουμαι να σε σηκώσω", ειδικά την ώρα που είσαι με την γαρίλλα μες το μάτι τζιαι είσαι μες τα βραστά σου, με το συμπάθειο τζιόλας, εν την κότσινη την Πέφτη που εν να σηκωστείς.

"Εσπάσετε με"

Εν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να τον λύσει η μύλλα μου τον καημένο στο βίντεο! Εν λες τζιαι ακούω τον φάδερ όποτε νευριάσει με την Λουμιέρ, συνήθως άμα παίζει η Ομόνοια τζιαι έχουν τεχνικά προβλήματα. Ή όποτε μαγκώσουν τα Windows (MacMacMacMacMacMac). Ένιχου, άι φιλ χιμ.

Κατά τ' άλλα άμα εν γυρέφκω μαλακίες στο γιούτσουπ, γυρέφκω δουλειά με πάθος. Ανακάλυψα πως η όλη κουβέντα με τις αιτήσεις τζιαι τα ίντερβιους στην Αγγλία κάμνει σε ψεύτη τζιαι υποκριτή, αλλά ανακάλυψα ταυτόχρονα ότι εν ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις δαμέσα.


Cigarette count: 1 ρουφηξιά τζιαι 2 ολόκληρα στα κρυφά

Έκοψα το, το ευλοημένον!

Ναι. Εν αλήθκεια. Εν καπνίζω. Έχει 3 εβδομάδες να καπνίσω. Κοινωνικά καπνίσματα (όι τζείνα του παπά, τζείνα του αράπη, πχ ναργιλές) δικαιούμαι επειδή εν τα κάμνω συχνά. Αλλά τα Μάρπορο Λάιτς εμείναν στο ράφι (έχουμε για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, με άλλα λόγια σε περίπτωση που λύσουν τα νεύρα μου). Γιούπι!

Κατά τ' άλλα η ζωή κυλά κανονικά, εκτός που τους φρονιμήτες μου που εν να πιάσω την πέσσα τζιαι εν να τους ξημπαρρώσω όπου τζιαι να 'σαι.

Έχω κάτι rants να κάμω για τους Εγγλέζους, αλλά θα τα φυλάξω για μετά επειδή σήμερα έγινε κάτι απίστευτο. Ένα μικρό θαύμα που άνετα μπαίνει δαμαί. Επαράγγειλα ένα βιβλίο που ένα μικρό καταστηματούι που εν στο Amazon επειδή εν το ήβρα πούποτε αλλού. Έκαμε καμιά εβδομάδα να 'ρτει (εμπνευστήκαν που τους Καλαμαράδες οι Εγγλέζοι τζιαι όποτε τους κ****σει κάμνουν απεργία), αλλά ήρτε. Αφού εβουρήσαμε τζιαι εγώ τζιαι οι συγκάτοικοι στην πόρτα με το που ακούσαμε τον ταχυδρόμο να κουντά το σιδερούι τζιαι να τα σύρνει μέσα, συνάουμε το μοναχικό πακκέττο που χαμαί τζιαι με χαρά καταλαβαίνω ότι ήταν για μένα. Έκαμα ένα μιτσή πάρτυ τζιαι άνοιξα το. Το βιβλίο ήταν τυλιμένο μέσα σε κάτι. Τζείνο που μου ετράβησε την προσοχή εν ότι πάνω στην κόλλα που ήταν ουσιαστικά η απόδειξη, είχε πάνω μια επιταγή. Για μένα! Ήταν η φουλ τιμή του βιβλίου τζιαι εδιούσαν μου τα λεφτά μου πίσω, επειδή είχα παραγγείλει το hardback edition, τζιαι επειδή εν το είχαν εστείλαν μου το paperback μούχτι.

Wow.

((Ρε, λαλείτε να πάει καλά η μέρα μου;))